>پژوهشگاه قرآن و حدیث>آثار پژوهشگاه>کتاب ها

121

حکمت نامه امام حسين (عليه السلام)

۵۶۲.تاريخ أصبهانـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا فرمود : «نزديك آن است كه دوستى ، نزديكش كرده باشد ، هر چند نسبش دور باشد و دور ، آن است كه دوستى دورش كرده باشد ، هر چند نسبش نزديك باشد. هيچ چيز از دست به بدن نزديك تر نيست ؛ ولى دست چون بگندد ، قطعش مى كنند و چون قطعش كردند ، بر جاى آن داغ مى نهند» .

۵۶۳.حلية الأولياءـ به سندش ، از امام حسين عليه السلام ـ: پيامبر خدا فرمود : «سرلوحه خِرد ، بعد از ايمان به خدا ، دوستى با مردم است» .

۵ / ۳

پيوند با مردم

۵۶۴.نزهة الناظرـ از امام حسين عليه السلام ـ: پيوند، نعمت است.

۵۶۵.نثر الدرـ از امام حسين عليه السلام ـ: پيوند، رحمت است.

۵۶۶.نزهة الناظرـ از امام حسين عليه السلام ـ: كسى توانايى بيشترين پيوند را دارد كه بتواند با كسى كه با او قطع رابطه نموده، بپيوندد.

۵۶۷.نثرالدرّـ از امام حسين عليه السلام (در سخنرانى اش) ـ: برترينِ مردم ، كسى است كه با كسى كه از او گسسته ، بپيوندد . ريشه ها در رستنگاه خود هستند و شاخه ها بالا مى روند . پس هر كس امروز خيرى به برادرش برسانَد ، فردا كه بر او درآيد ، آن را مى يابد و هر كس از احسان به برادرش ، [خشنودى] خداى ـ تبارك و تعالى ـ را بخواهد ، هنگام نيازش برايش جبران مى كند و بيشتر از آنچه داده است ، بلاى دنيا را از او مى گردانَد و هر كس غم مؤمنى را بزدايد ، خداوند ، غم هاى دنيا و آخرتش را از او مى زدايد و هر كس نيكى كند ، خدا به او نيكى مى كند ، و خداوند ، نيكوكاران را دوست دارد .

حکمت نامه امام حسين (عليه السلام)

120

۵۶۲.تاريخ أصبهان بإسناده عن الحسين بن عليّ بن أبي طالب عليه السلام :قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله : القَريبُ مَن قَرَّبَتهُ المَوَدَّةُ وإن بَعُدَ نَسَبُهُ ، وَالبَعيدُ مَن باعَدَتهُ المَوَدَّةُ وإن قَرُبَ نَسَبُهُ ، ولا شَيءَ أقرَبُ مِن يَدٍ إلى جَسَدٍ ، وإنَّ اليَدَ إذا نَغِلَت ^۱ قُطِعَت ، وإذا قُطِعَت حُسِمَت ^۲ . ^۳

۵۶۳.حلية الأولياء بإسناده عن الحسين بن عليّ بن أبي طالب عليه السلام :قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله : رَأسُ العَقلِ بَعدَ الإِيمانِ بِاللّهِ التَّوَدُّدُ إلَى النّاسِ . ^۴

۵ / ۳

صِلَةُ النّاسِ

۵۶۴.نزهة الناظر عن الإمام الحسين عليه السلام :الصِّلَةُ نِعمَةٌ . ^۵

۵۶۵.نثر الدرّ عن الإمام الحسين عليه السلام :الصِّلَةُ رَحمَةٌ . ^۶

۵۶۶.نزهة الناظر عن الإمام الحسين عليه السلام :إنَّ أوصَلَ النّاسِ مَن وَصَلَ مَن قَطَعَهُ . ^۷

۵۶۷.نثر الدرّ عن الإمام الحسين عليه السلامـ في خُطبَةٍ لَهُ ـ: إنَّ أفضَلَ النّاسِ مَن وَصَلَ مَن قَطَعَهُ ، وَالاُصولُ عَلى مَغارِسِها فَفُروعُها تَسمو ، فَمَن تَعَجَّلَ لِأَخيهِ خَيرا وَجَدَهُ إذا قَدِمَ عَلَيهِ غَدا ، ومَن أرادَ اللّهَ تَبارَكَ وتَعالى بِالصَّنيعَةِ إلى أخيهِ كافَأَهُ بِها وَقتَ حاجَتِهِ ، وصَرَفَ عَنهُ مِن بَلاءِ الدُّنيا ما هُوَ أكثَرُ مِنهُ ، ومَن نَفَّسَ كُربَةَ ^۸ مُؤمِنٍ فَرَّجَ اللّهُ عَنهُ كُرَبَ الدُّنيا وَالآخِرَةِ ، ومَن أحسَنَ أحسَنَ اللّهُ إلَيهِ ، وَاللّهُ يُحِبُّ المُحسِنينَ . ^۹

1.النَّغَلُ : الفساد ، وقد نَغِلَ الأديم إذا عفن وتهرّى (النهاية : ج ۵ ص ۸۸ «نغل») .

2.حَسَمَ العِرقَ : قطَعَهُ ثمّ كَواهُ لئلاّ يسيلَ دمُه (القاموس المحيط : ج ۴ ص ۹۶ «حسم») .

3.تاريخ أصبهان : ج ۱ ص ۱۳۶ ح ۷۹ عن زيد الأصمّ عن جعفر بن محمّد عن أبيه عليه السلام ، كنز العمّال : ج ۱۶ ص ۱۲۲ ح ۴۴۱۴۳ وراجع : تاريخ بغداد : ج ۳ ص ۹۴ .

4.حلية الأولياء: ج ۳ ص ۲۰۳ عن الحسن بن الحسين عن أبيه عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام ، شعب الإيمان : ج ۶ ص ۲۵۶ ح ۸۰۶۲ وفيه «الدين» بدل «الإيمان» ، عيون أخبار الرضا عليه السلام : ج۲ ص ۳۵ ح ۷۷ كلاهما عن أحمد بن عامر عن الإمام الرضا عن آبائه عليهماالسلام .

5.نزهة الناظر : ص ۸۱ ح ۵ ، كشف الغمّة : ج ۲ ص ۲۴۲ ، بحار الأنوار : ج ۷۸ ص ۱۲۲ ح ۵ ؛ الفصول المهمّة : ص ۱۷۷ .

6.نثر الدرّ : ج ۱ ص ۳۳۴ .

7.نزهة الناظر : ص ۸۱ ح ۶ ، الدرّة الباهرة : ص ۲۹ ، كشف الغمّة : ج ۲ ص ۲۴۲ ، نثر الدرّ : ج ۱ ص ۳۳۴ وفيه «أفضل» بدل «أوصل» ، بحار الأنوار : ج ۷۸ ص ۱۲۱ ح ۴ ؛ الفصول المهمّة : ص ۱۷۶ .

8.الكُربَةُ : الغَمُّ الذي يأخذ بالنفس (الصحاح : ج ۱ ص ۲۱۱ «كرب») .

9.نثر الدرّ : ج ۱ ص ۳۳۴ ، نزهة الناظر : ص ۸۲ ح ۶ ، كشف الغمّة : ج ۲ ص ۲۴۲ ، بحار الأنوار : ج ۷۸ ص ۱۲۲ ح ۴ ؛ الفصول المهمّة : ص ۱۷۶ نحوه .

نام منبع :

حکمت نامه امام حسين (عليه السلام)

سایر پدیدآورندگان :

محمّد محمّدى رى‏شهرى، با همكارى: سیّد محمود طباطبایى‌نژاد و سیّد روح الله طبایى، ترجمه: عبدالهادى مسعودى

تعداد جلد :

2

ناشر :

انتشارات دارالحدیث

محل نشر :

قم

تاریخ انتشار :

1385

نوبت چاپ :

اول

حكمت‌نامۀ امام حسین علیه السلام كوششى نو در جهت گردآورى سخنان حكیمانۀ امام حسین علیه السلام از منابع حدیثى شیعه و اهل سنّت، و ارائۀ آن با نظمى نوین و سهل الوصول است. این مجموعه، افزون بر حكمت‏ هایى كه از خودِ آن امام روایت شده، بخشى از احادیثی را كه ایشان مستقیماً یا با واسطه از پدر بزرگوارش امام على‏ علیه السلام یا جدّ ارجمندش پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم نقل كرده، در بر مى‏ گیرد. این حكمت‌نامه در هفت باب تنظیم یافته است: حكمت ‏هاى عقلى و عملى؛ حكمت ‏هاى اعتقادى؛ حكمت ‏هاى عقیدتى و سیاسى؛ حكمت‏ هاى عبادى؛ حكمت ‏هاى اخلاقى و عملى؛ حكمت ‏هاى جامع؛ حكمت‏ هاى گوناگون، حکمت‌های منظوم؛ تَمثّل جستن امام به اشعار شاعران؛ دیوان منسوب به امام حسین علیه السلام . این مجموعه، بخشى از دانش‌نامۀ امام حسین علیه السلام است كه پیش از به فرجام رسیدن آن اثر گسترده، آمادۀ بهره‏بردارى گردید و از آن‏جا كه كاربرد مستقل دارد، جداگانه به علاقه‏مندان عرضه شده است.

نتیجه جستجو برای « »