۳۴۵.الإقبالـ به نقل از محمّد سجاد بن ذکوان ـ: به امام صادق علیه السّلام گفتم: فدایت شوم! این، ماه رجب است. دعایی به من بیاموز که خدا با آن، سودی به من رساند.
امام صادق علیه السّلام به من فرمود: «بنویس: بسم اللّٰه الرحمن الرحیم و در هر روز از ماه رجب، صبح و شب و در تعقیب نمازهای شب و روزت، بگو:
"ای که برای هر خیری، به او امید دارم و در هر شرّی، از خشمش آسودهام! ای که در برابر کم، فراوان میبخشد! ای که به هر که از او بخواهد، عطا میکند! ای که به کسی که از او نخواسته است، نیز عطا میکند و از سر رحمت و مهرورزی، به کسی که او را نشناخته نیز میبخشد! به خاطر درخواستم از تو، همه خیر دنیا و همه خیر آخرت را به من عطا بنما و همه شرّ دنیا و شر آخرت را از من بگردان، که آنچه تو دهی، ناتمام نیست. و[لی] از فضلت بر من بیفزا، ای بزرگوار!"».
سپس امام صادق علیه السّلام دست چپش را دراز نمود و محاسنش را گرفت و در حالی که با انگشت اشاره دست راستش به خدا پناه میجست، این دعا را خواند و پس از آن گفت:
«ای صاحب جلالت و بزرگواری! ای صاحب نعمت و سخاوت! ای صاحب بخشش و عطا! موی سپیدم را بر آتش دوزخ حرام کن».
و در حدیث دیگری آمده است: سپس دستش را بر محاسنش نهاد و آن را بر نداشت تا اشک، پشت دستش را فرا گرفت.
۳۴۶.مصباح المتهجّدـ به نقل از ابن عیّاش ـ: در مدّتی که شیخ ابو القاسم
[حسین بن روح نوبختى، نایب سوم امام زمان] نزد خانوادهام بود، دعایی برای ایشان به دست او [از سوی ناحیه مقدّسه] آمد که در روزهای رجب خوانده مىشود: «خدایا! به [حقّ] دو مولود در رجب: محمّد بن علی دوم (امام جواد علیه السّلام) و فرزندش علی بن محمّدِ برگزیده (امام هادى علیه السّلام)۱ از تو درخواست مىکنم و بهترین تقرّب را با آن دو، به تو مىجویم. ای که احسان را از او مىجویند و به آنچه نزد اوست، رغبت مىورزند! از تو درخواست مىکنم، درخواست گنهکاری که دستاوردش گناه است و گناهانش او را هلاک کرده و عیبهایش او را به بند کشیدهاند و به خطا خو گرفته و مصیبتهای سهمگین دیده است و حال از تو مىخواهد که توبه کند و به نیکی باز گردد و دل از معصیت بر کند و گردنش از آتش رهانیده شود و از آنچه گریبانگیرش شده در گذرى، که تو ـ ای مولای من ـ بزرگترین امید و تکیهگاه او هستى.
خدایا! به خواستهای گرانبها از تو و وسیلههای والایت از تو مىخواهم که مرا در این ماه با رحمت گستردهات و نعمتهای باز دارندهات [از حرامها و زیانها] و جانی قناعت کننده به روزىات به آن، در بر گیری تا آن گاه که گام به برزخ و جایگاه اُخروی و آنچه رهسپار آن مىشویم، بگذاریم».
