فصل يكم: معناى ادب

۱ / ۱

تبلور ارزش هاى فطرى و عقلى

الف ـ دورى كردن از آنچه از ديگران ناپسند شمرده مى شود

۱.امام على عليه السلام :براى ادب كردن خود ، تو را همين بس كه آنچه را از ديگران ناخوش مى دارى ، ترك گويى. ^۱

۲.امام على عليه السلام :براى ادب كردن خود ، تو را همين بس كه از آنچه در ديگران نمى پسندى ، دورى كنى. ^۲

۳.امام على عليه السلام :خويشتن را با [ اجتناب از] آنچه كه از ديگران ناخوش مى دارى ، ادب كن ^۳ . ^۴

۴.امام على عليه السلام :دورى كردن از آنچه كه از ديگران ناخوش مى دارى ، بهترين ادب آموز توست. ^۵

۴ . مديريت و برنامه ريزىِ تربيتى ؛
۵ . روان شناسى مخاطب و برخورد صحيح و علمى با وى ؛
۶ . تشويق نيكوكار براى تنبيه بد كار ؛
۷ . به كارگيرىِ رفق و مدارا ؛
۸ . تصريح نكردن به لغزش ها ؛
۹ . اجتناب از خشونت بدون ضرورت ؛
۱۰ . عدالت در كيفر به هنگام ضرورت .

هفت . آفات ادب آموزى

آفات ادب آموزى ، به دو بخش تقسيم مى شوند :
بخش اول ، آفاتى كه اختصاص به خانواده ها و مربيان امور تربيتى در آموزشگاه ها دارند؛ مانند :
۱ . افراط در محبت؛
۲ . برخوردهاى تند و خشن ؛
۳ . عصبانيت ؛
۴ . تحقير و سرزنش ؛
۵ . ناسزاگويى .
بخش دوم ، آفاتى كه به مسئولان سياسى وقضايى اختصاص دارند ؛ مانند :
۱ . اكتفا كردن به موعظه ؛
۲ . به كارگيرىِ خشونت بدون ضرورت ؛
۳ . تجاوز از مرز عدالت در كيفر .