۱۵۸۷.امام على عليه السلام :حكمت فرودست ، او را بر مى افرازد و نادانى فرادست ، او را پست مى سازد .

۱۵۸۸.امام على عليه السلام :هر كس از ميوه حكمت بخورد ، لذّت را از دست نمى دهد .

۱۵۸۹.امام على عليه السلام :ثمره حكمت ، رستگارى است .

۱۵۹۰.امام على عليه السلام :اگر حكمت بر كوه ها افكنده مى شد ، آنها را به جنبش مى آورد .

۱۵۹۱.امام على عليه السلام :آن كه حكمت به يارى اش برنخيزد ، چگونه بر جدايى اضداد شكيبايى ورزد؟

۱۵۹۲.امام على عليه السلام :آن كه حكمت را شناخت ، بر افزودن آنها قرار از كف بداد .

۱۵۹۳.امام على عليه السلام :توانگرى خردمند ، به حكمتش و عزّت او به قناعتش است .

۱۵۹۴.امام على عليه السلام :بدانيد كه هيچ چيزى نيست ، جز آن كه دارنده اش به زودى از آن سير مى شود و او را ملول مى گرداند ، جز زندگى ؛ چرا كه در مرگ ، راحتى نمى يابد و اين ، همانند حكمت است كه حيات دل مرده و بينايى چشم نابينا و شنوايى گوش ناشنوا و سيرابى تشنه است ، و در آن ، همه توانگرى و سلامت است .

۱۵۹۵.امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: خوراك پيكرها ، غذا و خوراك خردها ، حكمت است . پس هرگاه يكى از آن دو خوراك خود را نيابد ، خراب و نابود مى گردد .

۱۵۹۶.امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: توانگر آن نيست كه دارايى اش
اندكْ زمانى نزد او باشد و ديگرى بتواند آن را از وى بگيرد و پس از مرگش نيز براى او نماند ؛ بلكه دارايى حقيقى آن است كه همواره نزد مالكش باشد و نتوان آن را از وى گرفت و پس از مرگش هم براى او خواهد ماند و آن ، همان حكمت است .

۱۵۸۷.عنه عليه السلام :حِكمَةُ الدَّنِيِّ تَرفَعُهُ ، وجَهلُ الشَّريفِ يَضَعُهُ. ^۱

۱۵۸۸.عنه عليه السلام :مَن تَفَكَّهَ بِالحِكَمِ لَم يَعدَمِ اللَّذَّةَ. ^۲

۱۵۸۹.عنه عليه السلام :ثَمَرَةُ الحِكمَةِ الفَوزُ. ^۳

۱۵۹۰.عنه عليه السلام :لَو اُلقِيَتِ الحِكمَةُ عَلَى الجِبالِ لَقَلقَلَتها ^۴ . ^۵

۱۵۹۱.عنه عليه السلام :كَيفَ يَصبِرُ عَلى مُبايَنَةِ الأَضدادِ مَن لَم تُعِنهُ الحِكمَةُ ؟! ^۶

۱۵۹۲.عنه عليه السلام :مَن عَرَفَ الحِكمَةَ لَم يَصبِر عَنِ الاِزدِيادِ مِنها. ^۷

۱۵۹۳.عنه عليه السلام :غِنَى العاقِلِ بِحِكمَتِهِ ، وعِزُّهُ بِقَناعَتِهِ. ^۸

۱۵۹۴.عنه عليه السلام :اِعلَموا أنَّهُ لَيسَ مِن شَيءٍ إلاّ ويَكادُ صاحِبُهُ يَشبَعُ مِنهُ ويَمَلُّهُ إلاَّ الحَياةَ ، فَإِنَّهُ لا يَجِدُ فِي المَوتِ راحَةً ، وإنَّما ذلِكَ بِمَنزِلَةِ الحِكمَةِ الَّتي هِيَ حَياةٌ لِلقَلبِ المَيِّتِ ، وبَصَرٌ لِلعَينِ العَمياءِ ، وسَمعٌ لِلاُذُنِ الصَّمّـاءِ ، ورِيٌّ لِلظَّمآنِ ، وفيهَا الغِنى كُلُّهُ وَالسَّلامَةُ. ^۹

۱۵۹۵.عنه عليه السلامـ فِي الحِكَمِ المَنسوبَةِ إلَيهِ ـ: قوتُ الأَجسامِ الغِذاءُ ، وقوتُ العُقولِ الحِكمَةُ ، فَمَتى فَقَدَ واحِدٌ مِنهُما قوتَهُ بارَ وَاضمَحَلَّ. ^۱۰

۱۵۹۶.عنه عليه السلامـ أيضاً ـ: لَيسَ الموسِرُ مَن كانَ يَسارُهُ باقِياً عِندَهُ زَماناً يَسيراً وكانَ يُمكِنُ أن
يَغتَصِبَهُ غَيرُهُ مِنهُ ولا يَبقى بَعدَ مَوتِهِ لَهُ ، لكِنَّ اليَسارَ عَلَى الحَقيقَةِ هُوَ الباقي دائِماً عِندَ مالِكِهِ ولا يُمكِنُ أن يُؤخَذَ مِنهُ ويَبقى لَهُ بَعدَ مَوتِهِ ، وذلِكَ هُوَ الحِكمَةُ. ^۱۱