۱۸۱۶.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :ابن مسعود! نعمت دنيا و خوردن و شيرينى و سرد و گرم و نرم و گواراى آن را رها كن و خود را از آن باز دار ؛ زيرا درباره همه آن ها از تو سؤال خواهد شد . خداى تعالى فرموده است: «سپس هر آينه در آن روز ، در باره نعمت ها از شما سؤال خواهد شد» .

۱۸۱۷.الزهد ابن حنبل از يزيد بن عبداللّه بن قسيط :معجون بادامى نزد پيامبر صلى الله عليه و آلهآورده شد . چون آن را به هم زدند ، فرمود : «اين چيست؟» گفتند : «معجون بادام» . فرمود: «آن را از من دور كنيد ؛ كه آن ، نوشيدنى نازپروردگان است» .

۱۸۱۸.سنن ابى داود از انس :رسول خدا صلى الله عليه و آله برون آمده ، گنبدى بلند ديد . فرمود: «اين چيست؟» يارانش گفتند : «اين از آنِ فلان مرد از انصار است» . پيامبر سكوت ورزيد و خود را نگاه داشت ؛ تا آن گاه كه صاحب آن گنبد نزد وى آمد و در ميان مردم ، به ايشان سلام داد . پيامبر از او روى گرداند و اين كار را چند بار انجام داد ؛ چندان كه آن مرد خشم و رويگردانى وى را دريافت . پس از اين حال به يارانش گله برد و گفت: «به خدا سوگند! من اين رفتار پيامبر را نمى پسندم» . گفتند: «وى برون آمده ، گنبدت را ديد» . مرد به گنبد خويش بازگشت و آن را ويران كرد ؛ چندان كه با خاك يكسانش نمود . ديگر بار روزى پيامبر برون آمده ، آن را نديد . فرمود: «آن گنبد چه شد؟» گفتند: «صاحب آن از رويگردانى تو به ما گله آورد و ما از ماجرا خبرش داديم ؛ پس آن را ويران ساخت» . فرمود : «هلا كه هر ساختمانى وبال گردن صاحب آن است ، مگر اين كه چاره اى از آن نباشد» .

۱۸۱۶.عنه صلى الله عليه و آله :يَابنَ مَسعودٍ ، دَع نَعيمَ الدُّنيا وأكلَها وحَلاوَتَها ، وحارَّها وبارِدَها ، ولَيِّنَها وطَيِّبَها ، وألزِم نَفسَكَ الصَّبرَ عَنها ؛ فَإِنَّكَ مَسؤولٌ عَن هذا كُلِّهِ ؛ قالَ اللّهُ تَعالى : «ثُمَّ لَتُسْـئلُنَّ يَوْمَـئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ ^۱ » . ^۲

۱۸۱۷.الزهد لابن حنبل عن يزيد بن عبد اللّه بن قسيط :اُتِيَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آلهبِسَويقٍ مِن سَويقِ اللَّوزِ ، فَلَمّا خيضَ قالَ : ما هذا ؟ قالوا : سَويقُ اللَّوزِ . قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله : أخِّروهُ عَنّي ؛ هذا شَرابُ المُترَفينَ . ^۳

۱۸۱۸.سنن أبي داود عن أنس :إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله خَرَجَ فَرَأى قُبَّةً مُشرِفَةً فَقالَ : ما هذِهِ ؟ قالَ لَهُ أصحابُهُ: هذِهِ لِفُلانٍ رَجُلٍ مِنَ الأَنصارِ، قالَ: فَسَكَتَ وحَمَلَها في نَفسِهِ ، حَتّى إذا جاءَ صاحِبُها رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يُسَلِّمُ عَلَيهِ فِي النّاسِ أعرَضَ عَنهُ ، صَنَعَ ذلِكَ مِرارا ، حَتّى عَرَفَ الرَّجُلُ الغَضَبَ فيهِ وَالإِعراضَ عَنهُ ، فَشَكا ذلِكَ إلى أصحابِهِ فَقالَ : وَاللّهِ إنّي لاَُنكِرُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله . قالوا : خَرَجَ فَرَأى قُبَّتَكَ . قالَ : فَرَجَعَ الرَّجُلُ إلى قُبَّتِهِ فَهَدَمَها حَتّى سَوّاها بِالأَرضِ ، فَخَرَجَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آلهذاتَ يَومٍ فَلَم يَرَها ، قالَ : ما فَعَلَتِ القُبَّةُ ؟ قالوا : شَكا إلَينا صاحِبُها إعراضَكَ عَنهُ ، فَأَخبَرناهُ فَهَدَمَها . فَقالَ : أما إنَّ كُلَّ بِناءٍ وَبالٌ عَلى صاحِبِهِ إلاّ ما لا ، إلاّ ما لا . يَعني : ما لا بُدَّ مِنهُ . ^۴