۱۶۰۸.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :هر كه براى خوددارى از عرض نياز به مردم و تلاش براى خانواده اش و لطف ورزى به همسايه اش ، از راه حلال دنيا را بجويد ، در روزى كه به ديدار خدا مى رود ، چهره اش همچون ماه كامل است ؛ و هر كه دنيا را از راه حلال ، ولى براى زياده جويى و فخرفروشى و خودنمايى طلب كند ، خدا را در حالى ديدار نمايد كه بر وى خشم گرفته باشد .

۱۶۰۹.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :هرگاه مردم بر فقيران خويش خشم ورزند و آبادى بازارهاشان را به رخ كشند و با مال اندوزى بزرگى طلبند ، خداوند به چهار خصلت گرفتارشان فرمايد: قحطى روزگار ، ستم حاكم ، خيانت كارگزاران حاكم ، و تسلط تجاوز .

۱۶۱۰.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:
و مال را گرد مياور ،در حالى كه نمى دانى آن را براى كه مى اندوزى!
و نيز نمى دانى كه آيا در وطنخويش خواهى مرد يا در جاى ديگر .

۱۶۱۱.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :روز قيامت ، فرزند آدم همچون بره آورده مى شود و نزد خداوند مى ايستد . خدا به او مى فرمايد : «تو را عطا دادم و مال و نعمت بخشيدم ؛ پس چه كردى؟» گويد: «پروردگارم! آن را گرد آوردم و بيفزودم و بيش از آن چه بود ، باقى نهادم ؛ پس مرا بازگردان تا آن را به تو بازآرم» . خداى فرمايد: «نشانم ده كه چه پيش فرستادى» . گويد: «پروردگارم! آن را گرد آوردم و بيفزودم و بيش از آن چه بود ، باقى نهادم ؛ پس مرا بازگردان تا آن را به تو بازآرم» . آن گاه ، بنده اى كه خيرى پيش نفرستاده باشد ، به سوى آتش رانده مى شود .

۱۶۰۸.عنه صلى الله عليه و آله :مَن طَلَبَ الدُّنيا حَلالاً اِستِعفافا عَنِ المَسأَلَةِ وسَعيا عَلى أهلِهِ وتَعَطُّفا عَلى جارِهِ ، لَقِيَ اللّهَ تَعالى يَومَ يَلقاهُ ووَجهُهُ مِثلُ القَمَرِ لَيلَةَ البَدرِ ؛ ومَن طَلَبَ الدُّنيا حَلالاً مُكاثِرا مُفاخِرا مُرائِيا ، لَقِيَ اللّهَ تَعالى وهُوَ عَلَيهِ غَضبانُ . ^۱

۱۶۰۹.عنه صلى الله عليه و آله :إذا أبغَضَ النّاسُ فُقَراءَهُم ، وأظهَروا عِمارَةَ أسواقِهِم ، وتَبارَكوا عَلى جَمعِ الدَّراهِمِ ، رَماهُمُ اللّهُ بِأَربَعِ خِصالٍ : بِالقَحطِ مِنَ الزَّمانِ ، وَالجَورِ مِنَ السُّلطانِ ، وَالخِيانَةِ مِن وُلاةِ الحُكّامِ ، وَالشَّوكَةِ مِنَ العُدوانِ . ^۲

۱۶۱۰.عنه صلى الله عليه و آله :
ولا تَجمَع مِنَ المالِفَلا تَدري لِمَن تَجمَع
ولا تَدري أفي أرضِكَأم في غَيرِها تُصرَع ^۳

۱۶۱۱.عنه صلى الله عليه و آله :يُجاءُ بِابنِ آدَمَ يَومَ القِيامَةِ كَأَنَّهُ بَذَجٌ ، فَيوقَفُ بَينَ يَدَيِ اللّهِ ، فَيَقولُ اللّهُ لَهُ : أعطَيتُكَ وخَوَّلتُكَ وأنعَمتُ عَلَيكَ فَماذا صَنَعتَ ؟ فَيَقولُ : يا رَبِّ ، جَمَعتُهُ وثَمَّرتُهُ فَتَرَكتُهُ أكثَرَ ما كانَ ، فَأَرجِعني آتِكَ بِهِ ، فَيَقولُ لَهُ : أرِني ما قَدَّمتَ ، فَيَقولُ : يا رَبِّ ، جَمَعتُهُ وثَمَّرتُهُ فَتَرَكتُهُ أكثَرَ ما كانَ ، فَأَرجِعني آتِكَ بِهِ ، فَإِذا عَبدٌ لَم يُقَدِّم خَيرا فَيُمضى بِهِ إلَى النّارِ . ^۴