۱۱۳۶.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :همانا خداى خجسته بلندرتبه بنده اش را با آن چه به وى عطا فرمايد ، بيازمايد ؛ پس هر كه به آن چه خداوند قسمتش فرموده ، راضى باشد ، خدا به وى بركت و گشايش دهد و هر كه راضى نباشد ، خدا به وى بركت ندهد .

۱۱۳۷.امام على عليه السلام :به روزى اى كه قسمتت گشته راضى باش تا توانگرانه زندگى كنى .

۱۱۳۸.امام على عليه السلام :هر كس به روزىِ خداداده راضى باشد ، از آن چه در اختيار ديگران است ، اندوهگين نگردد .

۱۱۳۹.امام على عليه السلام :هر كه به روزى خداداده رضايت دهد ، بر آن چه از دست رود ، اندوه نخورَد .

۱۱۴۰.امام على عليه السلام :هيچ چيز به اندازه رضايتمندى از روزى ، فقر را از ميان نمى برد .

۱۱۴۱.امام على عليه السلام :هر كس به آن چه از دنيا كه كفايتش كند ، راضى شود ، كم ترين بهره دنيا براى او بس است ؛ و آن كس كه به آن چه از دنيا كه كفايتش كند ، راضى نشود ، هيچ چيزِ دنيا وى را كفايت نكند .

۱۱۴۲.امام صادق عليه السلام:در تورات نوشته شده است: «اى فرزند آدم! . . . هر كس به حلال اندك راضى شود ، سبكبار مى شود و درآمدش پاك مى گردد و از قلمرو بدكارى بيرون مى آيد» .

۱۱۳۶.عنه صلى الله عليه و آله :إنَّ اللّهَ ـ تَبارَكَ وتَعالى ـ يَبتَلي عَبدَهُ بِما أعطاهُ ؛ فَمَن رَضِيَ بِما قَسَمَ اللّهُ عز و جل لَهُ بارَكَ اللّهُ لَهُ فيهِ ووَسَّعَهُ ، ومَن لَم يَرضَ لَم يُبارِك لَهُ . ^۱

۱۱۳۷.الإمام عليّ عليه السلام :اِرضَ مِنَ الرِّزقِ بِما قُسِمَ لَكَ تَعِش غَنِيّا . ^۲

۱۱۳۸.عنه عليه السلام :مَن رَضِيَ بِرِزقِ اللّهِ لَم يَأسَف عَلى ما في يَدِ غَيرِهِ . ^۳

۱۱۳۹.عنه عليه السلام :مَن رَضِيَ بِرِزقِ اللّهِ لَم يَحزَن عَلى ما فاتَهُ . ^۴

۱۱۴۰.عنه عليه السلام :لا مالَ أذهَبُ لِلفاقَةِ مِنَ الرِّضا بِالقوتِ . ^۵

۱۱۴۱.عنه عليه السلام :مَن رَضِيَ مِنَ الدُّنيا بِما يُجزِئُهُ كانَ أيسَرُ ما فيها يَكفيهِ ، ومَن لَم يَرضَ مِنَ الدُّنيا بِما يُجزِئُهُ لَم يَكُن فيها شَيءٌ يَكفيهِ . ^۶

۱۱۴۲.الإمام الصادق عليه السلام :مَكتوبٌ فِي التَّوراةِ : اِبنَ آدَمَ! . . . مَن رَضِيَ بِاليَسيرِ مِنَ الحَلالِ خَفَّت مَؤونَتُهُ ، وزَكَت مَكسَبَتُهُ ، وخَرَجَ مِن حَدِّ الفُجورِ . ^۷