۹۶۰.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :خداوند مى پرهيزد از آن كه بنده مؤمنش را روزى دهد جز از طريقى كه وى مى داند .

۹۶۱.امام على عليه السلام :هر كه خداوند به وى روزى دهد بى آن كه براى كسب آن گامى بردارد و دستى دراز كند و زبانى بگشايد و كمر همت بندد و بدان روى نهد ، از همانان است كه خدا در كتابش ياد فرموده است: «و هر كه از خدا پروا كند ، براى او راه بيرون شدن پديد آورد * و او را از جايى كه گمان ندارد ، روزى دهد» .

۹۶۲.امام على عليه السلام :اگر آسمان ها و زمين بر بنده اى تنگ شده باشد و سپس تقوا ورزد ، هر آينه خداوند براى او از آن دو ، راه بيرون شدن پديد آورد و از جايى كه گمان نكند ، روزى اش دهد .

۹۶۳.امام على عليه السلام :خداوند مى پرهيزد از اين كه مؤمنان را جز از جايى كه گمان ندارند ، روزى دهد .

۹۶۴.امام على عليه السلام :همانا خداوند روزى هاى مؤمنان را از جايى كه گمان نمى برند ، قرار داده ؛ و اين بدان جهت است كه بنده هر گاه نداند روزى اش از كجا رسد ، دعايش افزون گردد .

۹۶۰.رسول اللّه صلى الله عليه و آله :أبَى اللّهُ عز و جل أن يَرزُقَ عَبدَهُ المُؤمِنَ إلاّ مِن حَيثُ لا يَعلَمُ . ^۱

۹۶۱.الإمام عليّ عليه السلام :مَن أتاهُ اللّهُ عز و جل بِرِزقٍ لَم يَخطُ إلَيهِ بِرِجلِهِ ، ولا يَمُدَّ إلَيهِ يَدَهُ ، ولَم يَتَكَلَّم فيهِ بِلِسانِهِ ، ولَم يَشُدَّ إلَيهِ ثِيابَهُ ، ولَم يَتَعَرَّض لَهُ ، كانَ مِمَّن ذَكَرَهُ اللّهُ عز و جل في كِتابِهِ ،: «وَ مَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا* وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لاَ يَحْتَسِبُ . ^۲ »

۹۶۲.عنه عليه السلام :لَو أنَّ السَّماواتِ وَالأَرضَ كانَتا عَلى عَبدٍ رَتقا ثُمَّ اتَّقَى اللّهَ ، لَجَعَلَ اللّهُ لَهُ مِنهُما مَخرَجا ورَزَقَهُ مِن حَيثُ لايَحتَسِبُ . ^۳

۹۶۳.عنه عليه السلام :أبَى اللّهُ عز و جل إلاّ أن يَجعَلَ أرزاقَ المُؤمِنينَ مِن حَيثُ لا يَحتَسِبونَ . ^۴

۹۶۴.عنه عليه السلام :إنَّ اللّهَ عز و جل جَعَلَ أرزاقَ المُؤمِنينَ مِن حَيثُ لا يَحتَسِبونَ ، وذلِكَ أنَّ العَبدَ إذا لَم يَعرِف وَجهَ رِزقِهِ كَثُرَ دُعاؤُهُ . ^۵