۱۹۰۶.امام على عليه السلام :هر چه از دنيا نصيبت شود ، برگير و از آن چه نصيبت نگشت ، روى گردان ؛ و اگر چنين نمى كنى ، پس در طلب اعتدال را رعايت كن .

۱۹۰۷.امام على عليه السلامـ در كلمات حكيمانه منسوب به وى ـ: هر كه در طلب ميانه روى گزيند ، خداوند روزى اش را از جايى كه گمان ندارد ، عطايش فرمايد .

۱۹۰۸.امام حسن عليه السلام :همچون چيرگان ، در طلب دنيا مكوش و همچون بيچارگان بر قَدَر تكيه مكن ؛ كه فضلِ [خدا] جستن سنت است ^۱ و ميانه روى در طلب از پاكدامنى ؛ پاكدامنى مانعِ روزى نباشد و حرص ورزيدن هم روزى را فراهم نياورَد ؛ پس همانا روزى تقسيم شده است و به كار گرفتن حرص ، بهره ورى از گناه است .

۱۹۰۹.امام صادق عليه السلام :اگر بنده در ميان سنگى به سر برَد ، خداوند روزى اش را مى رساند ؛ پس در طلب ميانه روى كنيد .

۱۹۱۰.امام صادق عليه السلام :بايد دنبال روزى رفتنت بيش تر از تباه كننده كسب و كم تر از حرص ورزنده خشنود از دنيا و اعتماد كننده به آن باشد . پس در طلب دنيا ، همانند ميانه روى پاكدامن باش ؛ بدين سان ، از سستى و ناتوانى دور مى شوى و در حدّ لزوم نيز كسب مى كنى .

۱۹۰۶.عنه عليه السلام :خُذ مِنَ الدُّنيا ما أتاكَ ، وتَوَلَّ عَمّا تَوَلّى عَنكَ ، فَإِن أنتَ لَم تَفعَل فَأَجمِل فِي الطَّلَبِ . ^۱

۱۹۰۷.عنه عليه السلامـ فِي الحِكَمِ المَنسوبَةِ إلَيهِ ـ: مَن أجمَلَ فِي الطَّلَبِ أتاهُ رِزقُهُ مِن حَيثُ لا يَحتَسِبُ . ^۲

۱۹۰۸.الإمام الحسن عليه السلام :لا تُجاهِدِ الطَّلَبَ جِهادَ الغالِبِ ، ولا تَتَّكِل عَلَى القَدَرِ اتِّكالَ المُستَسلِمِ ؛ فَإِنَّ ابتِغاءَ الفَضلِ مِنَ السُّنَّةِ ، وَالإِجمالَ فِي الطَّلَبِ مِنَ العِفَّةِ ، ولَيسَتِ العِفَّةُ بِدافِعَةٍ رِزقا ، ولاَ الحِرصُ بِجالِبٍ فَضلاً ؛ فَإِنَّ الرِّزقَ مَقسومٌ ، وَاستِعمالَ الحِرصِ استِعمالُ المَأثَمِ . ^۳

۱۹۰۹.الإمام الصادق عليه السلام :لَو كانَ العَبدُ في حَجَرٍ لَأَتاهُ اللّهُ بِرِزقِهِ ، فَأَجمِلوا فِي الطَّلَبِ . ^۴

۱۹۱۰.عنه عليه السلام :لِيَكُن طَلَبُكَ لِلمَعيشَةِ فَوقَ كَسبِ المُضَيِّعِ ، ودونَ طَلَبِ الحَريصِ الرّاضي بِدُنياهُ المُطمَئِنِّ إلَيها ، ولكِن أنزِل نَفسَكَ مِن ذلِكَ بِمَنزِلَةِ
المُنصِفِ المُتَعَفِّفِ ؛ تَرفَعُ نَفسَكَ عَن مَنزِلَةِ الواهِنِ الضَّعيفِ ، وتَكسِبُ ما لابُدَّ مِنهُ . ^۵