۶ / ۶ - ۴
برترى ندادنِ فرزندان و خويشان
۸۴۹.الاستيعاب :على ـ خداى از او خشنود باد! ـ . . . هيچ بخشى از بيت المال را باقى نمى نهاد ، مگر اين كه در آن روز براى تقسيم آن بخش جايگاهى نيافته باشد ؛ و مى گفت: «اى دنيا! جز مرا بفريب» . و در هيچ چيز از اموال عمومى ، امتيازخواهى نمى كرد و دوست و خويشاوندى را برترى نمى داد .
۸۵۰.الاختصاصـ در بيان ويژگى هاى امام اميرالمؤمنين عليه السلام ـ: يك روز پيش از شهادت وى ، مردم نزد او آمدند و همگى شهادت دادند كه وى اموال عمومى را به وفور ميانشان تقسيم كرده ، با دنياى ايشان خويشتندارانه برخورد نموده ، در اجراى احكام آنان به رشوه تن نداده ، حتّى به اندازه رشته اى پشمين به بيت المال مسلمانان چنگ نينداخته ، و جز به قدر نياز از مال خود نخورده است . و [نيز ]همه گواهى دادند كه دورترين و نزديك ترين كسان به وى ، در يك منزلت قرار داشته اند .
۶ / ۶ - ۵
حرام بودنِ بخشش اموال عمومى
۸۵۱.امام على عليه السلام :ستم ورزيدنِ حكمرانان به اموال مسلمين ، بيدادگرى و خيانت است .
۸۵۲.امام على عليه السلامـ در گفتارى با عبداللّه بن زمعه ، يكى از شيعيان وى ، به مناسبت آن كه در دوران خلافتش از او مالى طلب كرده بود ـ: اين مال نه از آنِ من است و نه تو ، بلكه دارايى مسلمانان است كه به نيروى شمشيرهاشان به دست آمده است . پس اگر تو در نبردشان با آنان همراه بوده اى ، همانند ايشان بهره مى برى ؛ وگرنه ، دستاورد ايشان جز براى خود آنان نيست .
