۵ / ۱ - ۲
تعادل ميان درآمد و بخشش
قرآن:
«فراخ دست از فراخ دستىِ خود هزينه كند؛ و هر كه روزى اش بر او تنگ شده باشد ، از آن چه خداوند به او داده است ، هزينه كند. خدا هيچ كس را تكليف نمى كند ، مگر [به اندازه ]آن چه به او داده است. خداوند پس از سختى و دشوارى ، آسانى و فراخى پديد خواهد آورد .»
حديث:
۶۲۲.مكارم الأخلاق از معاوية بن وهب :به امام صادق عليه السلام گفتم: «[رأى شما چيست درباره ]مردى كه روزگارش را با توانگرى به سر مى برد و داراى ثروت و جامه چشمگير است و به خود مى نازد ؛ سپس ثروتش از كف مى رود و حال و روزش دگرگون مى شود ؛ و دوست نمى دارد كه دشمن وى را سرزنش كند ، پس خود را به صورت ثروتمندان بيارايد؟»
امام فرمود : «فراخ دست از فراخ دستى خود هزينه كند ؛ و هر كه روزى اش بر او تنگ شده باشد ، از آن چه خداوند به او داده است ، هزينه كند» ؛ هر كس به فراخورِ حال خويش» .
۶۲۳.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :هر آينه مؤمن از خداوند سبحان و تعالى ـ ادبى نيكو برگرفته است: چون بر او فراخ گيرد ، او هم بر خويش گشاه دستى كند ؛ و چون بر او تنگ گيرد ، او هم [بر خود] تنگ گيرانه رفتار كند .
۶۲۴.امام زين العابدين عليه السلام :از خوى هاى مؤمن است: بخشش به فراخور [گشاده روزى و ]تنگ روزى ؛ گشاده دستى به تناسب گشاده روزى ؛ با مردم داد ورزيدن ؛ و پيشى جستن از ديگران براى سلام دادن .
